Biografie vervolg
Ik nam het besluit om te stoppen met mijn verslaving(en) en wilde mijn leven weer op orde krijgen. Ik zette samen met mijn twee hulpverleensters een traject uit en zij gaven mij hiermee uiteindelijk een nieuwe start. Ik begon te beseffen dat ik alleen maar mijzelf kon veranderen en niet de wereld om mij heen. Trekken aan een dood paard heeft geen zin. Ik moest ergens beginnen. Ik ging naar de VNN (verslavingszorg) om van mijn alcoholverslaving af te komen en kreeg behandeling en begeleiding. Ik wilde absoluut geen opname, omdat het dan extra zwaar zou worden bij mijn thuiskomst. Ik woonde immers alleen. De nodige ervaring had ik in het verleden al opgedaan bij GGZ na mijn eerste opname. De kans op een terugval was mij te groot. Wel ging ik akkoord met librium tegen de ontwenningsverschijnselen. Ik moest het gevecht nu met mijzelf aangegaan en ook de lat van verwachtingen ten aanzien van mijn omgeving heel laag leggen. Dit heb ik gedaan. De librium was maar voor tijdelijk en ik kreeg hierover onenigheid met mijn psychiater omdat hij dit middel wilde stoppen. (Mijn lichaam was niet middelen vrij en tegenstrijdig, het was bezig was om drank te compenseren voor diazepines) Het liep zelfs zo hoog op dat ik stopte bij VNN. Ik had mijzelf wel voorgenomen om te blijven stoppen met drinken, wat wel moeilijker werd omdat deze begeleiding nu weg viel. In supermarkten liep ik niet meer langs het bier en de drank. Ik bleef zo kort mogelijk in de winkel om het mijzelf niet moeilijker te maken. Ook gelegenheden waar gedronken werd zocht ik niet meer op. Dat laatste was geen probleem, gezien mijn gebrek aan contacten. Het lukt mij toch om van de drank af te blijven zonder VNN. Financieel kreeg ik het gelukkig na ongeveer een jaar weer wat op orde. Na het wegwerken van mijn schulden kon ik zelfs weer wat ondernemen. Omdat ik hele dagen binnen zat en mij soms enorm verveelde ben ik begonnen met lezen van boeken om de tijd door te komen. Omdat ik altijd antwoorden zocht over de maatschappij, ben ik filosofieboeken gaan lezen en ook heb ik een aantal schriftelijke cursussen gedaan over filosofie. Met mijn begeleidsters voerde ik de nodige gesprekken en discussies, hierdoor hebben zij mij ook de nodige inzicht in mijzelf gegeven. Dit was soms confronterend en niet leuk maar ik heb er veel van geleerd. Ik maakte het mijzelf niet gemakkelijk door na een jaar ook nog te stoppen met roken. Ik ben gestopt omdat ik vrijwel geen conditie meer had. Als ik wat vlugger de trap opging in huis was ik geheel buiten adem. Ik gooide alles wat ik had aan shag en sigaretten weg. Ik dronk heel veel water ter compensatie. Na drie maanden te zijn gestopt werd ik op een nacht wakker het was diep in de nacht en ik heb toen het hele huis afgezocht naar rokerij. Ik zocht zelfs op de zolder. Ik heb niets kunnen vinden en ben toen maar weer gaan slapen. De volgende ochtend was ik erdoor, ik had mijn rookverslaving ook overwonnen, al bleef het nog wel een tijd lang moeilijk. De tijd verstreek en mijn angsten namen steeds meer toe. Ik ging hiervoor regelmatig naar mijn huisarts, waarna ik weer een gesprek had bij GGZ. Ik kreeg dan vaak te horen dat er een stofje miste in mijn hersenen en daarna werd de dosering van mijn medicijnen vaak weer verhoogd. Ik nam dit natuurlijk aan omdat ik geen verstand heb van medicatie, ik ben geen dokter. Met het middel orap (antipsychoticum) ging het soms extreem; ik had tijden van 16 mg. Dit is veel als je bedenkt dat rond de 2 mg vaak wordt gebruikt als onderhoudsdosis. Ook had dit middel bij mij veel negatieve bijwerkingen. Vaak gebruikte ik tijden hoge doseringen valium en dormicum (Ik hoorde mensen jaren later zeggen dat ik toen als een zombie langs de weg liep) Ik wist natuurlijk dat ik een medicijnverslaving had. En ook hier wilde ik nu mee stoppen volgens plan. Er waren inmiddels vier jaar verstreken sinds ik gestopt was met de alcohol. Ik ging weer naar de huisarts en legde hem voor wat ik wilde. Ik begon met het afbouwen van orap en stopte uit mijzelf radicaal met de diazepines. Dat laatste ging helemaal niet goed. Ik had momenten dat ik zwaar begon te hallucineren. Zelfs zo erg dat ik dacht dat er gewapende mannen tegenover mijn huis op het dak lagen. Ook durfde ik bijvoorbeeld de trap niet meer af, omdat ik bang was dat ik zou vallen. Mijn gevoel tegenover hoogte was verandert. Er ontstonden gevaarlijke situaties, niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn omgeving (-). Ik begon gedeeltelijk mijn medicijnen weer in te nemen. En omdat het op deze manier niet goed ging, zocht ik weer hulp bij VNN in combinatie met GGZ, voor behandeling en advies bij het afbouwen en stoppen. Zij vertelden mij dat ik gevaarlijk bezig was, gezien de hoeveelheid die ik dagelijks gebruikte en gewend was. Er werd een afbouwschema samen met mij opgesteld waar ik mij aan moest houden. Ook nu wilde ik geen opname in een instelling. Ik begon thuis aan mijn afbouwschema. Na een paar weken kreeg ik hevige ontwenningsverschijnselen. Met mijn beeld voor ogen als geheelonthouder kwam ik er doorheen. Na een tijd werden de klachten gelukkig minder. Ik ben een maand echt goed ziek geweest, in deze tijd heb ik vaak gedacht ‘waar ben ik aan begonnen’. Mijn koppigheid kwam hier goed van pas. Gevoelsmatig kwam ik nu in een andere wereld terecht en in het begin wist ik hier mij geen raad mee, ik had meer dan twintig jaar deze medicijnen gebruikt (afvlakkers en dempers). Zelfs aan het gevoel van gewoon lopen moest ik aan wennen. Ook werd ik enorm druk en alle remmen gingen los. Ik kreeg hulp bij het terugvinden van mijn gevoel, dag- en nachtritme, en rust. Ik werd soms hopeloos omdat dit erg lang duurde en ik werd er erg vermoeid van. Mijn herstel ging goed en na een jaar moest ik wat gaan doen. Ik begon met vrijwilligerswerk, o.a. bij de inloop binnen GGZ, omdat het thuis zitten voor mij geen optie meer was. Ik wilde mij weer nuttig maken en weer meedoen in de maatschappij. Dit ging niet vlekkeloos. Ik kwam mijzelf herhaaldelijk tegen in contact met anderen en nog steeds zonder te weten waarom het nu eigenlijk fout ging. Met mijn begeleiding praatte ik hier veel over. En zij stelde mij plotseling een herziening van mijn diagnose voor. Ik werkte hier aan mee met een bepaalde onverschilligheid. Na de nodige testen, die een paar dagen duurden, werd ik uitgenodigd voor het eindgesprek met de uitslag. Ik kreeg te horen dat ik het syndroom van Asperger heb, een vorm van autisme. Ik was ondertussen 44 jaar. Als ik zeg dat ik stomverbaasd was dan is dit zachtjes uitgedrukt. In de daarop volgende weken werd mijn verleden en leven in een keer een complete puzzel. Er begon een periode van verdriet, kwaadheid, bezinning en van acceptatie. Ik had natuurlijk wel eens van autisme gehoord maar nooit de link naar mijzelf gelegd. Ik begon er over te lezen en alles werd mij duidelijk. Als ik erover las kwam mijn verleden weer voorbij, dat ik weer een plaats moest geven. Dit was niet gemakkelijk. Op een gegeven moment ging ik opzoek naar erkenning, waarin ik vast liep. Ik moest dit hoofdzakelijk bij mijzelf zoeken wat mij niet bevredigde. Ik kwam op het idee om mijn GGZ dossier op te vragen om hierin te zoeken naar antwoorden. Dit bleek een schot in de roos! Buiten de opnameformulieren, afdelings-verslagen en medicatielijsten etc. om zaten er ook verslagen bij van gesprekken van mijn ouders met het maatschappelijk werk. Mijn ouders kregen in deze gesprekken natuurlijk niet de juiste vragen gericht op mijn autisme, maar uit de verslagen valt wel op te maken dat ik autisme heb. Ik heb toen gelijk weer contact gezocht met mijn psycholoog en haar deze verslagen voorgelegd en zij gaf mij de nodige bevestiging. Ik heb hiermee toch stukje erkenning van mijn ouders voor mijn autisme ook al waren ze allang overleden. 1. Medicatie: Een gedeelte van mijn medicatieoverzicht van  1990 tot 2012. In al die jaren ongeveer 20 verschillende soorten. 2. Aanwijzingen: Mijn dossier staat vol met uitspraken over mijn gedrag die erop wijzen (en kunnen wijzen) dat ik autisme heb. 3. Diagnose: In mijn dossier word mij ook niet echt duidelijk welke diagnose ik zou hebben volgens de artsen. Door de nieuwe diagnose kreeg ik de nodige inzicht in mijn problematiek. Veel van wat er fout is gegaan, lag in de lijn van mijn autisme. Zo kan ik bijvoorbeeld moeilijk zien wie vriend en wie vijand is en als ik erachter ben is het veelal te laat met soms grote gevolgen. Een hoog rechtvaardigheidsgevoel naar en voor anderen wat mij soms duur kwam te staan. Ook begrijp ik vaak niet hoe iemand iets bedoelt en dan gok ik er maar naar. Vooral in groepen wordt dit probleem voor mij soms zo groot, dat ik ook geen moeite meer kan doen om het te volgen. Wat vreemd is; ik ben vaak afgerekend op bepaald gedrag wat nu ineens werd geaccepteerd. Dit voelde erg onwerkelijk en daar heb ik het in het begin wel moeilijk mee gehad. Veranderingen zijn voor mij ook moeilijk en regelmaat is erg belangrijk. Hoofd- en bijzaken zijn voor mij onder stress moeilijk te scheiden. Asperger werd in 1994 in de dsm (handboek psychiatrische diagnostiek) opgenomen en er is geen medicatie voor. Ik werd rond 1991 opgenomen en ben bijna 20 jaar bij GGZ in behandeling geweest en heb ook bijna al die tijd zware medicatie gehad. Er is in al die jaren nooit een arts of iemand geweest die zich afvroeg of mijn diagnose wel klopte, tot in 2012…. Ik was vroeger niet de makkelijkste persoon om mee om te gaan. Ik begreep mijn omgeving niet en ook mijzelf niet. Van mijn omgeving kon ik ook niet anders verwachten omdat ik werd beschouwd als normaal. Dit is niet negatief bedoeld omdat ik mijzelf namelijk wel normaal vind maar hierdoor kon ik geen begrip verwachten van mijn omgeving. Ik heb altijd geweten dat ik moeite heb in en met sociale situaties en dat ik hierin strandde. Het was niet allemaal kommer en kwel maar toch is er veel mis gegaan wat mijn ouders wel zagen maar konden hier uit onwetendheid niets mee en ikzelf ook niet. Ik heb altijd aan alle verwachtingen van mijn omgeving geprobeerd te voldoen maar vaak lukte mij dit niet en nog steeds heb ik daar moeite mee. Eenzaamheid en onbegrip gingen als een rode draad door mijn leven. Ik ben door mijn autisme alles kwijtgeraakt en datzelfde autisme heeft mij ook gered. Daar komt zeker bij dat ik ook de juiste hulpverleners om heen had. Zij hebben mij door moeilijke tijden heen gesleept. Met mijn koppigheid heb ik het ze vaak niet gemakkelijk gemaakt, maar ze hielden mij op de goede weg. Op de locaties waar ik later vrijwilligers- werk heb gedaan waren er ook mensen die in mij geloofden en die mij een kans gaven. Mede ook door hun ben ik gekomen waar ik nu sta en ik blijf ze hiervoor altijd dankbaar. Met sommigen had en heb ik nu nog steeds een bijzondere band. Ik ben nu al een tijdje uitgeschreven bij GGZ en ik heb nu hulp specifiek gericht op mijn autisme. Ik ben nog steeds middelenvrij en pak de draad van mijn leven weer op.

Een biografie met autisme

Najaren.nl

Home pagina
www.najaren.nl
info@najaren.nl
www.najaren.nl
Medicatie
Aanwijzingen
Diagnose